Πρώτη τηλεόραση στο Ψάρι Κορινθίας το 1971 – Το βράδυ που ένα σπίτι έγινε ολόκληρο το χωριό
Μια συγκινητική αφήγηση από το Ψάρι Κορινθίας: Η πρώτη τηλεόραση, ο Ολυμπιακός, η Ντυναμό Μόσχας και ένα ολόκληρο χωριό που στριμώχτηκε σε ένα δωμάτιο για να γνωρίσει έναν καινούργιο κόσμο
Ήταν Τετάρτη 15 Σεπτεμβρίου 1971.
Οι Σεπτέμβρηδες εκείνης της εποχής ήταν πραγματικό φθινόπωρο. Και το 1971, όπως θυμάται ο αφηγητής της ιστορίας, οι συνεχείς καταρρακτώδεις βροχές δυσκόλεψαν ιδιαίτερα τους καλλιεργητές, την ώρα του τρύγου της σταφίδας και του απλώματος στα αλώνια.
Στα καφενεία του χωριού, όμως, η συζήτηση ήταν αλλού.
Μια είδηση είχε αρχίσει να κυκλοφορεί από στόμα σε στόμα:
«Γύρισε από το ξωτερικό ο Λιάς ο Μηναίος και ήφερε μια τελεόραση!»
Ήταν μια Grundig, γερμανική, όπως έλεγαν.
Το πρόβλημα ήταν πως η τηλεόραση δεν έπαιζε.
«Δεν έχει σήμα ρε… τι να φτιάσει;», έλεγε ο «ειδικός» της παρέας, χωρίς απαραίτητα να γνωρίζει περισσότερα από τους υπόλοιπους!
Η τηλεόραση ήταν τότε ένα… άγνωστο θαύμα
Για τους περισσότερους κατοίκους του χωριού η τηλεόραση υπήρχε μέχρι τότε μόνο στις περιγραφές.
Ήξεραν πως ήταν ένα μεγάλο κουτί, περίπου τριπλάσιο από τα ραδιόφωνα της εποχής. Είχαν ακούσει ιστορίες από ανθρώπους που είχαν ταξιδέψει ή διαβάσει εφημερίδες. Κάποιοι είχαν δει φωτογραφίες.
Είχαν επίσης ακούσει για τα πρώτα τηλεοπτικά προγράμματα που θα έμπαιναν σύντομα στην καθημερινότητα των Ελλήνων.
Η τηλεόραση ετοιμαζόταν να αλλάξει για πάντα τον τρόπο με τον οποίο οι άνθρωποι έβλεπαν τον κόσμο.
Λίγες εβδομάδες αργότερα, στις 12 Οκτωβρίου 1971, θα έκανε πρεμιέρα στην ΥΕΝΕΔ ο «Άγνωστος Πόλεμος», η σειρά του Νίκου Φώσκολου με πρωταγωνιστή τον Άγγελο Αντωνόπουλο ως συνταγματάρχη Βαρτάνη, που έμελλε να γίνει ένα από τα χαρακτηριστικά τηλεοπτικά φαινόμενα της εποχής.
Και η πρώτη τηλεοπτική βραδιά θα είχε… Ολυμπιακό!
Εκείνο το απόγευμα, όμως, στο Ψάρι υπήρχε ένας πολύ πιο άμεσος λόγος για να στηθεί ολόκληρο το χωριό έξω από το σπίτι του μπάρμπα-Λιά.
Η τηλεόραση, επιτέλους, είχε «φτιαχτεί».
Και το πρόγραμμα είχε ποδόσφαιρο.
Ο Ολυμπιακός αντιμετώπιζε στο Γήπεδο Καραϊσκάκη τη φημισμένη Ντυναμό Μόσχας, για τον πρώτο γύρο του Κυπέλλου Κυπελλούχων Ευρώπης.
Για τους ανθρώπους του χωριού ήταν κάτι περισσότερο από ένας ποδοσφαιρικός αγώνας.
Ήταν η πρώτη τους ευκαιρία να δουν με τα μάτια τους κάτι που μέχρι τότε μπορούσαν μόνο να φανταστούν.
Ποδόσφαιρο στην τηλεόραση. Ολυμπιακός. Ζωντανά. Από τον Πειραιά.
Τζακ ποτ!
Περισσότεροι από 50 άνθρωποι σε ένα δωμάτιο
Το σπίτι του μπάρμπα-Λιά γέμισε.
Περισσότεροι από πενήντα άνθρωποι στριμώχτηκαν σε ένα δωμάτιο.
Άλλοι όρθιοι, άλλοι σε καρέκλες, άλλοι στα περβάζια και άλλοι κρεμασμένοι από τα παράθυρα.
Τα παιδιά είχαν πιάσει τις καλύτερες θέσεις.
Καταγής, μπροστά στην τηλεόραση.
Η κυρά-Μηναίενα, όπως τη θυμάται ο αφηγητής, είχε φροντίσει και για την αισθητική του νέου αποκτήματος.
Πάνω από την τηλεόραση είχε τοποθετήσει ένα κεντημένο σεμεδάκι.
Ένα μικρό διακοσμητικό που έμελλε να γίνει για πολλά χρόνια αναπόσπαστο κομμάτι της ελληνικής τηλεοπτικής κουλτούρας.
Και ύστερα ήρθε η μεγάλη στιγμή.
Ο μπάρμπα-Λιάς στάθηκε μπροστά στην τηλεόραση, σήκωσε το σεμεδάκι και άναψε τη συσκευή σχεδόν… τελετουργικά.
«Ησυχάστε ρε, να ιδούμε τώρα την ΥΕΝΕΔ!»
Μόνο που στην οθόνη εμφανίστηκαν… χιόνια.
Η απογοήτευση ήταν γενική.
Και τότε ακούστηκε ξανά η φωνή του «ειδικού»:
«Περιμένετε ρε να ζεσταθούν οι λυχνίες… τι το περάσατε;»
Ο «ειδικός» και η κεραία στην ταράτσα
Κάθε φορά που τα «χιονάκια» επέστρεφαν, ο ειδικός είχε αποστολή.
Σκαρφάλωνε στην ταράτσα και γύριζε την κεραία προς κάθε πιθανή κατεύθυνση.
Λίγο δεξιά.
Λίγο αριστερά.
Μέχρι να καθαρίσει η εικόνα.
Μια ολόκληρη κοινότητα συνεργαζόταν για να μπορέσει να παρακολουθήσει αυτό που σήμερα θεωρούμε αυτονόητο.
Και κάποια στιγμή…
Οι λυχνίες ζεστάθηκαν.
Η εικόνα καθάρισε.
Και μέσα από το γυάλινο κουτί ξεπήδησε ένας καινούργιος κόσμος.
Ασπρόμαυρος, αλλά ολοζώντανος.
Για πρώτη φορά έβλεπαν τον Πειραιά… μέσα από ένα κουτί
Η εκφωνήτρια Σάσα Μανέτα έκανε την ανακοίνωση και ακολούθησε η απευθείας σύνδεση με το Γήπεδο Καραϊσκάκη.
Ξαφνικά οι κάτοικοι του μικρού χωριού μπορούσαν να δουν εικόνες από έναν τόπο που βρισκόταν τόσο μακριά.
Και δεν άκουγαν απλώς τα ονόματα των ποδοσφαιριστών από το ραδιόφωνο.
Τους έβλεπαν.
Έβλεπαν το γήπεδο.
Τις εξέδρες.
Τους φιλάθλους.
Τους ποδοσφαιριστές.
Τον αγώνα να εξελίσσεται μπροστά στα μάτια τους.
Ήταν μια στιγμή τεχνολογικής μαγείας για μια ολόκληρη γενιά.
Ο Ολυμπιακός τελικά ηττήθηκε, όμως εκείνο το βράδυ η ήττα είχε μικρή σημασία.
Γιατί οι άνθρωποι του Ψαριού είχαν μόλις κερδίσει κάτι πολύ μεγαλύτερο:
Είχαν δει για πρώτη φορά τον κόσμο μέσα από μια τηλεοπτική οθόνη.
Ακόμη και οι πρώτες διαφημίσεις έμοιαζαν εντυπωσιακές.
Ο Ακάκιος και τα MISKO, το TIDE, το ROLL…
Όλα ήταν καινούργια.
Όλα ήταν ένα μικρό θαύμα.
Όταν μια τηλεόραση δεν χώριζε τους ανθρώπους, αλλά τους ένωνε
Σήμερα, η εικόνα μιας τηλεόρασης σε ένα σπίτι θεωρείται κάτι απολύτως προσωπικό.
Τότε ήταν διαφορετικά.
Η πρώτη τηλεόραση του χωριού δεν αντιμετωπίστηκε ως αποκλειστικό περιουσιακό στοιχείο της οικογένειας που την είχε αγοράσει.
Έγινε, σχεδόν αυτονόητα, κτήμα ολόκληρης της κοινότητας.
Πενήντα άνθρωποι σε ένα δωμάτιο.
Γείτονες που πήγαιναν ο ένας στο σπίτι του άλλου.
Οικογένειες που μαζεύονταν για μια τηλεοπτική βραδιά.
Γυναίκες με τη ζακετούλα ανά χείρας για μια βεγγέρα.
Παιδιά καθισμένα στο πάτωμα.
Και μια οθόνη που, αντί να απομονώνει τους ανθρώπους, τους έφερνε πιο κοντά.
Ήταν ένας διαφορετικός κόσμος.
Όχι απαραίτητα καλύτερος σε όλα.
Αλλά σίγουρα ένας κόσμος όπου η συνύπαρξη, η γειτονιά και η αλληλεγγύη ήταν μέρος της καθημερινότητας.
«Καλησπέρα σας, κυρίες και κύριοι!»
Και κάπου εδώ έρχεται η πιο χαρακτηριστική εικόνα εκείνης της εποχής.
Μια ηλικιωμένη γιαγιά επισκέπτεται την κόρη της για να δει για πρώτη φορά τηλεόραση.
Φοράει τα καλά της.
Έχει τη γιορτινή της μαντήλα.
Κάθεται απέναντι από την οθόνη και παρακολουθεί με δέος.
Ο εκφωνητής εμφανίζεται και λέει:
«Καλησπέρα σας, κυρίες και κύριοι!»
Και πριν προλάβει να συνεχίσει, η γιαγιά απαντά αυθόρμητα:
«Καλησπέρα παιδί μου! Καλώς όρισες!»
Και λίγο αργότερα, μετακινώντας την καρέκλα της, γυρίζει προς τον γαμπρό της και του λέει χαμηλόφωνα:
«Ρε παιδάκι μου, όπου και να κάτσω, κείνος ο άνθρωπος εμένα τηράει…»
Μια ατάκα που σήμερα μοιάζει ξεκαρδιστική.
Τότε, όμως, ήταν η αθώα απορία ενός ανθρώπου που συναντούσε για πρώτη φορά έναν εντελώς καινούργιο κόσμο.
Το βράδυ που ένα σπίτι έγινε ολόκληρο το χωριό
Πενήντα άνθρωποι.
Μία τηλεόραση.
Ένα μικρό δωμάτιο.
Ένας ποδοσφαιρικός αγώνας.
Και ένας ολόκληρος κόσμος που ξαφνικά μπήκε μέσα στο σπίτι.
Από τότε πέρασαν δεκαετίες.
Η ασπρόμαυρη τηλεόραση έγινε έγχρωμη, μετά επίπεδη, μετά ψηφιακή και τελικά έδωσε τη θέση της σε έναν κόσμο ατελείωτης εικόνας, διαδικτύου και κινητών τηλεφώνων.
Η τεχνολογία άλλαξε τη ζωή μας με τρόπους που εκείνα τα παιδιά του 1971 δεν θα μπορούσαν ποτέ να φανταστούν.
Κι όμως, ίσως η πιο σημαντική εικόνα από εκείνη την πρώτη τηλεόραση στο Ψάρι Κορινθίας δεν είναι η ίδια η συσκευή.
Είναι οι άνθρωποι γύρω της.
Γιατί τότε μια τηλεόραση μπορούσε να κάνει ένα σπίτι να χωρέσει ένα ολόκληρο χωριό.
Σήμερα έχουμε αμέτρητες οθόνες.
Το ερώτημα είναι αν έχουμε ακόμη εκείνη την ίδια διάθεση να καθίσουμε όλοι μαζί.
Ίσως γι’ αυτό η ιστορία της πρώτης τηλεόρασης στο Ψάρι, τον Σεπτέμβριο του 1971, δεν είναι απλώς μια ιστορία τεχνολογίας.
Είναι μια ιστορία για τους ανθρώπους.
Και κυρίως για έναν κόσμο που μπορεί να χάθηκε, αλλά δεν ξεχάστηκε.
Ψάρι Κορινθίας - 1971. Πρώτη τηλεόραση στο Ψάρι -Το βράδυ που ένα σπίτι έγινε ολόκληρο το χωριό
